เรื่องของเรื่องก็คือ ก่อนปีใหม่ชีวิตเข้าสู่โหมดเบลอๆ เบลอมากจนจำไม่ได้แล้วว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นวันใหน
วันนั้นเบลอจนลืมบัตรเดบิตไว้ที่ตู้ ผ่านไปหลายวันถึงจะรู้ตัวเพราะบัตรหายไป หาอยู่อีกหลายวันก็ไม่เจอ
เลยกลับมาตั้งสติ ไล่เรียงเหตุการณ์จนพอจะนึกออกว่าสงสัยลืมไว้ที่ตู้เอทีเอ็ม ก็เลยไปถามป้าเจ้าหน้าที่
อีป้าแม่มบอกว่าบัตรน้องมีรอยบิ่นเลยทำให้บัตรค้างในตู้นะค่ะ บลาๆๆ ค้างแม่มมึงกูลืม บัตรมันบิ่นมาเป็นปีแล้ว
แล้วก็กดตู้นี้มานับครั้งไม่ถ้วน ไม่เคยค้างเลย ก็เข้าใจนะว่าบัตรมันชำรุด ทำไมต้องใส่อารมณ์ด้วย ตู้ไม่ได้พัง
เพราะบัตรมันก็ออกมา แล้วมีคนไปเจอก็เอาเข้าไปให้ในสาขาของธนาคาร เพราะตู้นี้อยู่หน้าสาขา
อีป้ามันก็ว่ามันเป็นกฏของ VISA ที่บัตรที่ค้างในตู้ต้องทำลาย แล้วหันมาบอกว่าพี่ขอตัดบัตรนี้นะ พี่? ป้าชัดๆ
สิ้นเสียงนะแม่มก็คีบทันที ขออนุญาติทำ Here ไรว่ะ ก็เข้าใจอีกนั้นแหละกฏก็คือกฏ แล้วเราก็เป็นคนผิด
แต่ใส่อารมณ์ทำไม
ตลอดการสนทนาเราไม่มีโอกาศเสนอความคิดเลย ก็เลยตอบแทนป้าด้วยการหยิบซากบัตรขึ้น แล้วยกมือไหว้
แล้วโค้งสุดตัว กล่าวขอบคุณอีป้า เห็นพี่ที่นั้งข้างๆอีป้ายิ้มๆ แล้วสีหน้ารู้สึกผิดก็ปรากฎบนหน้าอีป้า เกมส์พลิกเลย
จากที่เราผิดมาตลอด จบลงที่อีป้ารู้สึกผิดไปเต็มๆ ที่มาทำร้ายจิตใจเด็กมีสัมมาคารวะ
