ผมคิดว่าการเลียนแบบเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ เพราะตั้งแต่แรกเกิดเราก็เลียนแบบสิ่งต่างๆมาจากพ่อ-แม่ ทั้งการ พุด เขียน อ่าน โตขึ้นหน่อยก็อยากเป็นฮีโร่ตัวนั้นตัวนี้ ไอ้แมงมุม ไอ้มดแดง อุลตร้าแมน เซเลอมูน ฯลฯ พอเป็นหนุ่มเป็นสาวก็อยากแต่งตัวเหมือนดาราที่ชื่นชอบ ซึ่งช่วงนี้แหละที่เริ่มค้นหาตัวเอง แนวทางของตน อยากทำให้ได้เหมือนคนที่เราชื่นชม ถ้าคนๆนั้นเป็น ดารา นักร้องที่กำลังดังตอนนั้น ก็อยากเป็นดารา นักร้อง ครูที่ที่เราชอบ สอนได้โดนใจ ก็อยากเป็นครู เป็นผู้กำกับ เลยอยากเป็นตำรวจ เห้ย! เป็นผู้กำกับ หลงใหลการทำหนังสั้นกันไป ฯลฯ
ช่วงนี้ผมจับตาดู ThaiPBS โทรทัศน์สาธารณะช่องแรกของไทย ทีแรกก็ไม่เอานะ ด่าแม่งเลยทำกับ TITV อย่างนี้ได้ใง ยิ่งดูตอนที่เค้ามานั้งคุยกันตอนแรกเลยที่ออกอากาศ เห้ยจะมาบอกอีกว่าทหารมาช่วยประเทศ ก็เข้าใจ ผมเป็นคนนึงที่ดูการเมืองแล้วขำ โอเคผมก็ไม่ได้happyแม้ว แล้วก็ไม่ได้พอใจที่บังมาขับรถถังเล่น แต่มายอกันออกอากาศแบบนี้ไม่ดีนะ เลยรู้สึกไม่ค่อยดีกับช่องนี้ แต่โรคจิตไม่ชอบเลย คอยจับผิดเลย พอเริ่มมีการเอา สาระคดีมาออกอากาศ ก็เริ่มคิดว่า เออก็ดีนะเด็กๆจะได้มีอะไรดูมากกว่า ละครเกาหลีเกาหอยจะได้เลิกแอ๊บแบ้วกัน แล้วน้องผมมันก็บอกว่า “เห้ยขึ้นภาษีเหล้ามาเลี้ยงช่องนี้ กูก็ต้องซื้อเหล้าแพงกว่าเดิมดิ กูไม่เห็นจะได้ดูเลยช่องนี้ ทำไมกูต้องจ่าย” ผมเลยมาคิดอยู่พักนึง ก็ได้คำตอบว่า “ก็เอาเงินเนี้ยมาทำทีวีดีๆ ให้ลูกหลานมึงได้ดู จะได้ไม่โง่เหมือนมึง” จบข่าวตอบโจทย์เลย แต่ไช่ว่าจะดีอย่างเดียว มันก็ยังไม่ตอบโจทย์ที่ว่า ทุกคนมีส่วนร่วม ถ้าความหมายคือ ร่วมกันดู โอเคเข้าใจกูก็ดูอยู่ แต่ถ้าหมายถึงร่วมกันสรางสรรค์ มันยังห่างไกลนะ เห้อบ่นๆอีกแล้ว เลิกดีกว่า ยังไงก็ “ระยะทางพิสูทธ์ม้า กาลเวลาพิสูทธ์คน” อย่าทำให้โดนด่าอีกหละ
