คนเดียวหัวหาย
มันเริ่มจากรู้สึกว่าเราจะสามารถทำสิ่งนี้ สิ่งนั้นได้มั้ยน่า? และพยามจับอันนั้นอันนี้จนตีกันเองมั่วไปหมด บวกกับต้องเซอร์วิสจุกจิก เลยเกิดคำถามว่า เพราะอะไรว่ะ? แล้วก็ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร แต่มันเครียดฉิบฯ มานั่งคิดไปคิดมาก็เลยอ่อ! เราลืมทิศทางไปนั้นเอง เพราะเคยวางจังหวะชีวิตไว้คร่าวๆว่าจะไปยังไง แต่ดันเกิดว่ามีภาระกิจเพื่อชาติ เลยคิดไปแค่เดือนพฤศจิกาฯแล้วก็อีกสามเดือน แล้วค่อยว่ากันอีกที เลยมองจังหวะสั้นไปหน่อยแล้วสภาวะนี้มันก็ต้องเปลี่ยน ก็เลยทำให้คิดได้ว่าเราลืมเรื่องการสร้างทีมไปได้ไงว้า? อาจเพราะตอนนี้ทำงานคนเดียวมากไป เลยรู้สึกเหนื่อยๆ แล้วไม่รู้จะปรึกษากับใครดี แต่ก็นั้นแหละสภาวะนี้เดี๋ยวมันก็ผ่านไป เพราะฉนั้นปัญหาตอนนี้ คือ ผมขาดทีม ที่มองจุดเดียวกัน และรับส่งมุกกันได้ เห้อ!
